“Wil je geen gezeik, meld je af bij…….” (you guys know WHO we are talking about)

Zoals elk jaar naarmate de zomer nadert op scholen, bereiden het personeel en de leerlingen zich voor op een ‘doorschuifdag’, Dit ter voorbereiding op hetgeen wat komen gaat volgend schooljaar.
Zoiets brengt soms de onnodige zenuwen met zich mee, want je weet niet waar je aan toe bent, je veiligheid van afgelopen schooljaar is misschien niet meer, je moet weer wederzijdse vertrouwen opbouwen, er zijn nieuwe afspraken en regels, etc.

Bij de rugby hebben ze ook een soortgelijke moment, dat de boys ‘doorschuiven’ van de jongste tot de oudste spelers aan toe. Maar niet alleen de boys schuiven door……
Ieder seizoen wordt er door de Technische Commissie gevraagd aan de vrijwilligers (denk hierbij aan trainers en teammanagers) of zij nog een seizoen een team willen begeleiden. En zoals ik me de afgelopen vier seizoenen vol overgave aan deze taak heb gecommitteerd , zit het dr’op voor mij als teammanager van de Colts………..Yep, it’s time to move on!

Om NIET al te melodramatisch te klinken; onkruid vergaat niet dus ik ben heus nog wel te zien @Tovaal, alleen dan als ouder die nog meer komt genieten van haar rugby spelende zoon.

Afgelopen 6 mei was de allerlaatste thuiswedstrijd van het seizoen tegen de Octopus uit Uden.
Met maar 13 spelers zou het een pittige wedstrijd worden voor onze boys, want onze uitwedstrijd in Uden was met 12 Tovaal spelers al een kleine tegenvallertje gebleken qua uitkomst.
Maar de vriendelijke Brabantse trainer was bereid om 13 tegen 13 te spelen, zodat het in ieder geval een eerlijke pot ging worden (zei het dat ‘zij’ wel 5 wissels hadden en wij helaas niets).
Niet getreurd, de aanwezige Tovaal Colts waren van plan om deze laatste thuiswedstrijd ALLES te geven en ik kan je verklappen dat ze de daad bij het woord hebben gevoegd.

Nou zou ik, zoals jullie van mij gewend zijn een gedetailleerde wedstrijdverslag kunnen type.
Maar dan zou ik zooooooooo diep moeten graven in mijn grijze cellen om alle fabelachtige dingen weer op te roepen van die dag zoals; alle tries één voor één te omschrijven (geloof me, na de 100 ben ik zelf gestopt met tellen)………alle positieve vibes te omschrijven van de omstanders langs de zijlijn (en dat kwam niet alleen door het geweldige zonnetje)……aanpak te omschrijven van ’t befaamde trainers duo (ditmaal niet nodig om de boys een peptalk te geven)…..de waanzinnige gedreven eindstand van 123-12 voor de Tovaal Colts. Dus mijn welgemeende excuses, NO CAN DO! Te LANG geleden en ondertussen zijn er wéér TEVEEL andere leuke dingen gebeurd.

Dus er rest mij alleen nog maar dit………..
Graag zou ik langs deze weg alle ouders willen bedanken voor hun vertrouwen in mij om ‘mijn’ boys (jullie zonen) elke zaterdag mee te geven om vervolgens in auto’s te stappen om op vele rugbyvelden in NL te spelen. Wat heb ik de afgelopen vier seizoenen HEEL VEEL gelachen met de boys (ook om ze hoor), VEEL met ze meegemaakt (zeker qua HAP bezoekjes) en VEEL GENOTEN van alle boys.
Ik ga niet van alle boys een anekdote opschrijven, want dan ben ik morgen nog bezig en 20 A4tjes verder……….hahahahaha.
Wat ik jullie wel kan ‘vertellen’, ik heb ze in mijn hart gesloten en ik zal altijd terugkijken op deze hele fijne periode als Teammanager van de Tovaal Colts.

People will forget what you said,
people will forget what you did,
but people will never forget how you made them feel

Ik hoop dat ik ‘dat’ bij jullie (“mijn boys”) de afgelopen vier seizoenen heb kunnen doen.

Ontwerp & realisatie: Nilsson communicatiekunstenaars

Rugbyclub Tovaal  |  Sportpark Het Schenge  |  Geldelozepad 5j  |  4463 AJ Goes  |  E info@tovaal.nl