Eerste punten moeizaam binnen

 

Zondag 11 september stond de eerste competitiewedstrijd op het programma. Na de succesvolle zaterdag kon het weekend eigenlijk al niet meer stuk. Onder een stralend zonnetje ging een groot aantal rugbyliefhebbers er eens goed voor zitten. Niet minder dan drie oud-trainers onder de toeschouwers: Ad Buijs, trainer van het eerste uur uit de tijd van de spekgladde bruinzwarte, leren Adidas-bal, die door hem zelf wekelijks werd gekoesterd en ingevet en daardoor wellicht in dik vijf seizoenen nooit uit zijn handen viel, Harry van Helsland, even over vanuit Saoedi-Arabië, en Francois Tarbouriech, die zelfs zijn luie stoel en de rechtstreekse beelden van de Top14-wedstrijd Grenoble – Brive had verlaten om de verrichtingen van Tovaal te aanschouwen en op die manier een enorme vechtpartij van een dikke minuut aan zijn neus voorbij zag gaan.

 

In eerste instantie leefde de gedachte dat Ascrum 4 zou bestaan uit beginnende Amsterdamse studentjes die voor hun allereerste rugbyervaring naar Goes zouden afreizen. Een paar dagen voor de kick-off sijpelde gelukkig net op tijd het bericht door dat het toch wel zeker ging om de Amsterdam Academicals, een selectie van oud-studenten, waarmee Het Kreng een aantal jaren geleden zo innig vriendschap sloot met wat dichtgeslagen ogen als resultaat. Zij hadden echter wel een trainingsachterstand van bijna tweeënhalve maand ten opzichte van Tovaal en een gemiddelde leeftijd van 48 jaar, dus verwachtte niemand veel problemen om de eerste vijf punten binnen te slepen.

 

De eerste twee minuten gingen volgens verwachting en het boekje. Na een vlotte combinatie tussen Brian en Alex en een simpele conversion van Ernst was het na iets van 100 seconden al 7 – 0 en op dat moment had het er alle schijn van dat het een complete mismatch zou worden. Dat viel tegen of mee. Het is maar hoe je het bekijkt. Een spannend duel is altijd leuker dan een eenzijdig duel met een try of vijftien voor één enkel team.

 

Al snel werd duidelijk dat het geen eenzijdig duel zou worden, want de ervaren tegenstander pakte het vanaf de derde minuut slim en handig aan: Win de bal, kick ‘em naar voren, win de scrum, kick ‘em naar voren tot we met z’n allen bij de trylijn zijn beland en maak het daar af. Dat deden ze slechts twee keer, maar tot halverwege de tweede helft keek Tovaal wel tegen een 7 – 13 achterstand aan. De vertwijfeling langs de de kant nam toe. Kon er nog een bonuspuntje uit het vuur gesleept worden? Fafa veerde nog op bij een schermutseling van Sam, die het ouderwets aan de stok kreeg met een tegenstander, maar enige steun kreeg van een drietal medespelers. Inmiddels had iemand ook Tommy Wieringa ontwaard in de tweede rij van de tegenstander. Schrijver van onder meer “Joe Speedboot” en “Dit zijn de namen”, maar ook columnist bij de PZC. Een overwinning voor zijn ongetrainde team kon wel eens voldoende stof opleveren voor een voor Tovaal niet zo grappige column…………..

 

Gelukkig speerde Ernst er in de 60e minuut wel een keertje langs, maar kort daarop was het maar goed dat de kicker van Amsterdam Academicals de tee was vergeten in te pakken, want een simpele kick op de palen had eigenlijk een nieuwe achterstand voor Tovaal moeten betekenen. Vervolgens drukte de jeugd alsnog een stempel op het duel. Thomas en Jorian, een jaar of twaalf geleden samen begonnen bij de turven en nu beiden debuterend in de competitie, rushten allebei nog een keertje langs de moegestreden tegenstander om tegen alle verwachtingen in alsnog het bonuspunt binnen te slepen: 26 – 13.

 

Na afloop bleek het lekker vertoeven op het terras al misten de gasten de oesters. De belofte werd gedaan om dat in orde te maken bij het tegenbezoek aan Amsterdam in december en Tommy, die zich verbaasde over de prachtige accommodatie, maar wel iets meer rugby-uitstraling wilde zien, leek niet al te veel inspiratie te hebben opgedaan voor een ludieke column…….

 

Ontwerp en realisatie Nilsson

Rugbyclub Tovaal  |  Sportpark Het Schenge  |  Geldelozepad 5j  |  4463 AJ Goes  |  E info@tovaal.nl